Het kabouterhuisje van Tineke

Vanavond heeft Tineke ons uitgenodigd voor een tweede bijeenkomstje. Haar ouders zijn op reis (zie ik daar een gelijkenis ?) en ze heeft dus het kot quasi voor haar alleen. Ook al was het ganse huis vrij, toch zijn we elders gekropen. Achteraan de tuin staat een houten huisje. Ik durf het geen “tuinhuis” noemen, want dat zou te min zijn voor het gezellige, alpen-achtige bungalowtje dat onder de treurwilg staat.

Het mooie zomerweer mag dan wel voorbij zijn, dat houdt ons niet tegen om dé zomerdrank bij uitstek te nuttigen : sangria ! En ja, die ging vlotjes binnen . Net zoals de lekkere light chips en die heerlijke raar gevormde paprika chippies. Bij de aperitief werden overigens duchtig wat Noorse foto’s bekeken. Het waren toch wel drie (als er het niet meer waren) foto rollekes…ja ja ze hebben hun best gedaan.

Toen de aperitief bijna op was, kwam de redder van zijn strand (gelijkenis nummerke twee). Olivier was net getuige geweest van een enorm ongeval met een trucker, twee paarden (met bijgeleverde ruiters) en een geparkeerde mercedes. Één paard was onder de vrachtwagen geraakt, paard tegen geparkeerde mercedes, ruiter in de lucht gekatapuleerd…soit. Tamelijk serieus dus.

?

De pizza’s werden aangesneden en hapje voor hapje raakten de maagjes vol. Een flesje wijn hier en een flesje wijn daar. Men weet allemaal hoe dat gaat. Geen alcohol voor Tine, want zij moest ’s avonds nog met auto rijden. Na de pizza vertrok ze terug naar Gent omdat ze ’s anderendaags moest werken.

Toen Tine weg was, zagen we onze kans schoon om Steven zijn “mindgame” te doorgronden. We waren allemaal overtuigd dat Tine ervoor iets tussen zat. Nu Tine weg was, wilden we Steven door de mand zien vallen. Dat was echter buiten onze doctoraatsstudent gerekend. Zelfs zonder Tine slaagt hij erin om het juiste muntje aan te duiden.

Voor de outsiders : wij leggen 9 muntjes op tafel en Steven gaat naar buiten. Vervolgens duiden we een muntje aan en halen we Steven er terug bij. Als we allemaal aan het zelfde muntje denken, dan kan Steven het juiste muntje aanduiden.

Na de mindgame van Steven hebben we zin in wat ijs. Dat was een welkome en lekkere verfrissing in het warme houthakkershuisje. Na de ijs trokken de Torhoutenaren huiswaarts. En rond 2u15 lag ik al in mijn bed te dorren, want ik moest er om 7u15 al terug uit. Ik vraag me af hoe lang de anderen het nog gerokken hebben…