Busperikelen

Vorige zaterdag om 13u35 nemen we de bus (lijn 36) naar het station. Er wordt gebeld voor de laatste halte voor het station. De bus stopt en deuren gaan open. Er valt een stilte: niemand stapt uit. De deuren blijven open. De chauffeur roept na een tijdje vanuit z’n stoel: “Wie heeft gebeld? We blijven hier staan tot iemand uitstapt.”. Enkele mensen op de bus kijken elkaar aan. Verbaasd. Ik kijk op m’n uurwerk. Het was 13u44 en de trein hadden we om 13u52. Als we hier nog lang blijven staan, stappen we beter uit om te voet naar het station te kunnen gaan, denk ik. We blijven ondertussen stil staan met de deuren open. Enkele ogenblikken later roept de chauffeur al lichtelijk gefrustreerd “Er moet hier toch iemand gebeld hebben?”. Er valt terug een stilte. “Ok, dan gaan jullie allemaal mee tot aan de eindhalte De Pinte”, zegt hij nors. De deuren gaan dicht. Twee oude mensjes, duidelijk in paniek, duwen op de bel omdat ze er aan het Sint-Pieters-station af willen. Maar er komt geen belgeluid: de chauffeur had die knopjes afgezet. Ik kook van binnen: dit is toch geen manier van doen? We komen tenslotte op tijd aan in Sint-Pieters zodat we onze trein kunnen halen. Maar ik vind deze manier van werken allesbehalve!

Maar er is ook goed nieuws want we zijn naar de sauna geweest in Brugge en het was super!