Archive for the ‘Mexico’ Category

Het is mooi geweest

donderdag 26 november 2009

Bloggen is mooi. Ik lees met veel plezier blogs van anderen en kijk op naar mensen die elke week iets interessants te vertellen hebben. Maar ik heb de indruk dat het aantal persoonlijke en interessante blogs aan het verminderen is. En als ik moet eerlijk zijn, dan vind ik ook deze website niet meer interessant genoeg om er mee door te doen.

De laatste tijd zijn m’n berichten eerder bedoeld om mezelf van het schuldgevoel (omdat ik zelden nog schrijf) te verlossen, dan voor een andere reden. De weinige berichten lijken meer een objectief verslag dan iets persoonlijk, en dat vind ik niet goed genoeg. Het schrijven van een nieuw bericht op de blog, staat elke week achteraan op mijn ‘todo’ lijstje en het achtervolgt me meer dan me lief is. Om die redenen is de tijd rijp om er een einde aan te maken.

Ik zal http://www.janklaas.net dus niet meer bijwerken. Dit was met andere woorden het laatste bericht. Laat ik het dus hier afsluiten. Dat wil niet zeggen dat alles verdwijnt. Ik laat dit op Internet staan. we zullen er samen een strikje rond doen en een mooie plaats geven op de dressoir. Het was de afgelopen jaren leuk om jullie reacties te lezen en om een deeltje van m’n dagelijks leven met jullie te delen.

Bedankt, trouwe lezers!

Advertenties

Terug thuis

dinsdag 1 augustus 2006

Met dit bericht wordt de Mexico reis definitief afgesloten. We zijn ondertussen al terug thuis, maar de terugreis verliep niet zó vlekkeloos als de heenreis… Maar daar later meer over.

Na ons bezoek aan het Internet café in Tulum, hebben we twee maal de lange boulevard in Tulum afgewandeld op zoek naar souvenirs. En tussen het shoppen door, hebben we nog een lekkere maaltijd genomen. Het was één van de betere. Toen Stijn een souvenir had gekocht in een winkel vroeg de verkoper nog: “Heb je nog iets nodig voor vanavond? Iets om te feesten? Of een goeie tijd te beleven? Als je iets nodig hebt, dan is het nu moment”. Beleefd en verstandig als we waren, hebben we vriendelijk bedankt. Ondanks de plannen om een deel te voet te doen van de 4km naar de kust, hebben we toch maar de ganse rit een taxi genomen.

Die avond, heb ik de sterren proberen te fotograferen, maar het is schromelijk mislukt. Na het avondeten in het restaurant zijn we nog twee Amerikanen tegenkomen. En daar hebben we een pool spelleke mee gespeeld. Ze waren van New York, maar leefden nu in California. Stijn en ik hadden al eerder? het liedje “Everybody’s Free (to wear sunscreen)” aangehaald. Ik moest er terug aan denken toen de Amerikanen vertelden waar ze vandaag kwamen en waar ze nu woonden. “Live in New York City once, but leave before it makes you hard; live in Northern California once, but leave before it makes you soft.”

Stijn en ik wilden ook nog wat Tequila drinken, maar we zijn buiten gezet want het restaurant (en de bar ook blijkbaar) sloot om 21u30. Anyway, die nacht hebben we onderzocht hoe een kakkerlak, die op z’n rug lag, reageert op kaarsvet. Sputterend en waarschijnlijk ook pijnlijk (maar dat weet ik niet). Maar het was dood.

De laatste morgen is Stijn nog opgestaan om de opgaande zon te fotograferen (iets wat me de ochtend ervoor, niet gelukt was door de vele wolken). Ik ben nog heel even mee naar buiten gegaan, maar ben na 5 minuten terug in m’n bed gekropen. Ik herrinner me er ook niet veel meer van. Die voormiddag doken we ook nog voor een laatste keer in de caraïbische zee. En toen zijn we MASSAAL VERBRAND. Hij nog meer dan ik. KREEFT.

Ik dacht dat we om 15h zouden worden afgehaald aan het hotel. Om 13h30 begon Stijn met pakken en ik dacht “och ja waarom niet”. En terwijl kijk ik even naar de papieren. Op de voucher staat dat we om 14h worden afgehaald. Dat was toen nog 20 minuten! In een haastje alles weggestopt. Toen we aan de balie van het hotel stonden, was de chauffeur er al. Maar het was niet erg dat we tien minuutjes te laat waren. De chauffeur vertelde ons onderweg trouwens dat marihuana en cocaïne in Tulum algemeen aanvaard en gebruikt worden. Het is goede kwaliteit en goedkoop. En toen wisten we ook hoe de vork aan de steel zat met de verkoper de vorige dag.

We kwamen op tijd aan in de luchthaven van Cancún, die eigenlijk veel groter was dan ik? had gezien bij onze aankomst. Op tijd vertrokken met Iberworld. Maar weer veel te krappe zetels en geen oog dicht gedaan op de vlucht. Om 19h10 zijn we dus vertrokken en eerst hebben we twee films gezien. Tijdens de eerste film hadden we ook al een warme maaltijd gehad (weeral rijst met gevogelte trouwens). Het was donker buiten rond 21h, en rond 2u ’s nachts zagen we de zon al weer opkomen. We vlogen immers naar het Oosten (de drie wijzen kwamen van het Oosten – oink). Ook in Madrid kwamen we op tijd aan. Maar toen moesten we zoek naar een info balie van Iberia om ons te laten inchecken voor onze vlucht naar Brussel.

We vragen info en doen wat ons verteld werd : we gaan naar de security waar de hand bagage gecontroleerd wordt. Stijn gaat voor en wordt doorgelaten. Ik toon m’n tickets, ik wordt geweigerd. Ik zeg dat Stijn dezelfde papieren heeft als ik en dat het dus niet klopt dat hij door mag en ik niet. De agent zegt dat ik een boarding pass nodig heb (dat krijg je na het inchecken – maar dat hadden we nog niet gedaan). Maar Stijn had ook toch nog geen boarding pass. Na wat over en weer geroep (en de agent ziet dat ik van België ben en begint opeens in het Duits – dan pas ik) en geleuter moet Stijn terugkeren. Blijkbaar had hij de boarding pass getoond van de heenreis. De (simpele?) agent , had niet eens naar de datum gekeken. We moesten dus terug en er zat niets anders op dan naar de grote vertrekhal te gaan en ons te laten in checken bij de gewone gates.

Maar daar was er overal drukte. Er stonden ook machines om je zonder tussenpersoon te laten inchecken. Maar dat durfden we eerste niet doen, omdat we niet zeker wisten of we dan nog wel samen zouden zitten. Als je op de klassieke manier in checkt, dan ga je samen naar de balie en zet de medewerker je automatisch naast elkaar. Maar dit machine had maar één gleufje voor een ticket. Eerst aangeschoven in een veel te lange rij bij een meneer die ons niet kon helpen. Maar hij zei dat we wel de machine konden gebruiken. En dat is dan inderdaad gelukt. Maar toen moesten we ingeven hoeveel bagage we mee hadden. Sja, we hadden twee rugzakken. Maar die zaten in transit van het ene vliegtuig naar het andere. We hebben toen op de machine aangeduid dat we twee stukken bagage mee hadden. En plots kwamen daar dan twee groene bandjes uit om aan onze bagage te hangen. Maar die hadden we dus niet. We hadden iets verkeerd gedaan en een halfuur later heeft een Iberia medewerker de bandjes geannuleerd. Want de bandjes zijn genummerd en anders zouden ze in Brussel denken dat ze twee rugzakken tekort hadden. Alles opgelost. Wij naar de security voor de handbagage.

Probleem. De lange buis (en als je zo om draait is het net alsof je regen hoor – hoe noemt dat ook al weer?) die Stijn mee had, mocht niet mee op het vliegtuig. “Je kan er iemand serieus mee slaan”. Je moet ze laten inchecken als bagage. Wij dus terug buiten gesteurd, terug naar de vertrekhal. Naar de incheckbalie en daar gehoord “We kunnen die niet inchecken. Het moet in een doos zitten. Je moet een doos zoeken”. Een uur rond gelopen achter een doos. Tot Stijn besluit nogmaals te proberen door de security te raken(maar dan bij een andere controleur). Ik besluit nog niet door te gaan. Als ze mij doorlaten, maar Stijn niet. Dan ben ik voorbij de controle en hij niet. Alleen is ook maar alleen. Maar ik zie geen Stijn meer als ik sta te wachten. Ik kan naar de andere kant kijken door het glas, maar zie hem niet. Later bleek dat Stijn door de security is geraakt, zonder veel probleem. Maar hij kon niet lang in het zicht blijven staan, want de andere controleurs begonnen al te wijzen en fluisteren tegen elkaar. Een twintigtal minuten heb ik gewacht en toen ben ik ook door de security gegaan. Zonder enig probleem. Maar toen kwam ik in een heuse boulevard van allemaal winkeltjes en enorm veel volk! Stijn hier vinden, was niet te doen. Ik zette me neer voor de schermen met de boarding gates op. En plots was hij daar.

Toen hebben we gezien dat het vliegtuig om 17h10 vertrok ipv 16h25. We hadden nog tijd om iets te eten en te drinken en sudoku’s te kopen. En toen bleek dat het vliegtuig nog later, met name pas om 17h41, ging vertrekken. We waren uiteindelijk om 20u in Zaventem (1h40 later dan gepland). We gingen op het gemak naar de bagage band en Stijn vond direct z’n bagage. Ik heb nog moeten wachten tot tien minuten voor negen. Onze vlucht was al van het scherm verdwenen, maar er stonden nog mensen van onze vlucht die hun bagage nog niet hadden. Waren die er niet geweest, dan had ik de bagage al eerder aangegeven – zoals Stijn al een paar keer had laten vallen. Frustureren als de vriendinnen nog geen 50 meter verder staan achter de deuren.

Rond 21h werden we dan eindelijk herenigd…Dan naar huis, kort bezoekjes aan familie, douchen, frieten eten en rond half één in slaap gevallen. En gisteren heb ik geslapen tot 15u. Ik was nog niet heel wakker, want ik heb witte was gewassen (das makkelijkste), maar had vergeten de bol met dreft in de trommel te doen. Ik heb ze toen nog maar een keer opnieuw gedaan.

Ik had natuurlijk ook stampende honger en heb toen een visschotel uit de diepvries opgewarmd. Mijn ouders hadden de diepvries namelijk voor me gevuld voor ze maandag op reis vertrokken (ze komen morgen al terug btw). Ik had de plannen gemaakt om vroeg te gaan slapen, zo rond 23h. Maar ik kon maar niet slapen. Twee keer ben ik op gestaan en ook vruchteloos gezocht naar een of andere vorm van slaappil. Kwart na een ben ik dan geslapen en het laatste wat ik weet is dat ik om 5h30 klaarwakker was. Ik ben nog een uur blijven liggen en om 6u30 dus opgestaan. Ik denk dat ik dus was last heb van jet lag, al zal die morgen volledig voorbij zijn.

Vandaag ben ik ook terug begonnen aan het eindwerk. Het zijn de laatste twee weken, want vrijdag de elfde augustus moet het binnen! En ik begin over een maand te werken! M’n laatste maand als student dus? :). Voor de volledigheid nog eens de inspirerende tekst van het liedje (dat we ook gebruiken in 2000 bij het afsluiten van het middelbaar in SIVI)

Everybody’s Free
(to wear sunscreen)
Mary Schmich
Chicago Tribune

Ladies and Gentlemen of the class of ’97… wear sunscreen.

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be IT.

The long term benefits of sunscreen have been proved by scientists whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience.

I will dispense this advice now.

Enjoy the power and beauty of your youth. Never mind. You will not understand the power and beauty of your youth until they have faded. But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked.

You are NOT as fat as you imagine.

Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm on some idle Tuesday.

Do one thing every day that scares you.

Sing.

Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with people who are reckless with yours.

Floss.

Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind. The race is long, and in the end, it’s only with yourself.

Remember compliments you receive, forget the insults; if you succeed in doing this, tell me how.

Keep your old love letters, throw away your old bank statements.

Stretch.

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t.

Get plenty of calcium.

Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone.

Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children, maybe you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary. Whatever you do, don’t congratulate yourself too much or berate yourself, either. Your choices are half chance, so are everybody else’s. Enjoy your body, use it every way you can. Don’t be afraid of it, or what other people think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever own.

Dance. Even if you have nowhere to do it but in your own living room.

Read the directions, even if you don’t follow them.

Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly.

Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for good.

Be nice to your siblings; they are your best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.

Understand that friends come and go, but for the precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography in lifestyle because the older you get, the more you need the people you knew when you were young.

Live in New York City once, but leave before it makes you hard; live in Northern California once, but leave before it makes you soft.

Travel.

Accept certain inalienable truths, prices will rise, politicians will philander, you too will get old, and when you do you’ll fantasize that when you were young prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.

Respect your elders.

Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund, maybe you’ll have a wealthy spouse; but you never know when either one might run out.

Don’t mess too much with your hair, or by the time you’re 40, it will look 85.

Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it’s worth.

But trust me on the sunscreen.

Dag 18 (Reisplannen)

zondag 30 juli 2006

Opmerking: dit bericht werd vooraf in België geschreven. Meer informatie hierover vind je in deze post.

We hangen ergens boven de Atlantische Oceaan. We zijn gisteren om 19u10 (plaatstelijk tijd) vertrokken. Dat was dus deze nacht om 2u10 belgische tijd. Rond de middag landen we in Madrid en in de Spaanse hoofdstad hebben we om 16u25 een vlucht naar Brussel. Normaal landen we om 18u40 op belgische bodem.

Tot vanavond dus!